*** چهره های ماندگار فوتبال آلمان ***

[RED STORM]

تو این قسمت به معرفی چهره های ماندگار تاریخ فوتبال آلمان میپردازیم و یه مختصر با زندگیشون آشنا میشیم.

[RED STORM]

فریتس والتر کاپیتان تیم ملی فوتبال آلمان، قهرمان جهان در سال ۱۹۵۴


فریتس والتر یکی از نام‌آورترین و محبوب‌ترین بازیکنان فوتبال آلمان در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ میلادی بود. وی به عنوان کاپیتن تیم ملی فوتبال آلمان، با این تیم در سال ۱۹۵۴ در سوییس به مقام قهرمانی جهان دست یافت.

این بزرگ‌ترین افتخار ورزشی والتر بود. والتر در سال ۱۹۲۰ در کایزرسلاوترن آلمان زاده شد. هفت ساله بود که فوتبال را با تیم خردسالان این شهر آغاز کرد. نخست به عنوان مدافع سمت راست بازی می‌کرد، اما بعدها به خط میانی و حمله منتقل شد. در هفده سالگی مهاجم ثابت تیم اول کایزرسلاوترن بود. فریتس والتر همواره به تیم باشگاهی خود وفادار ماند.

در روزهای اوج فعالیت ورزشی والتر، باشگاه‌های صاحب‌نام اروپا چون انترمیلان ایتالیا و راسینگ پاریس فرانسه پیشنهاد خرید او را دادند. راسینگ برای خرید او ۲۵۰ هزار مارک و آتلتیکو مادرید حتا ۵۰۰ هزار مارک پیشنهاد کرد. این ارقام در آن زمان نجومی به شمار می‌رفت. اما والتر به همه‌ی پیشنهادها پاسخ منفی داد و در کایزرسلاوترن ماند.
فریتس والتر بیست ساله بود که از طرف «سپ هربرگر» مربی پرآوازه‌ی آلمان به تیم ملی فراخوانده شد. وی نخستین بازی خود را در ۱۴ ژوییه ۱۹۴۰ در مقابل تیم ملی رومانی انجام داد و در پیروزی ۹ بر ۳ آلمان بر این تیم، سه بار موفق شد دروازه‌ی حریف را فروریزد.

والتر در جنگ جهانی دوم، به خدمت نظام فراخوانده و سرباز توپخانه شد. وی در ارتش از فعالیت ورزشی خود دست نکشید و جزو تیم فوتبال سربازان بود. اما در جریان جنگ به اسارت ارتش شوروی درآمد. اینکه به سیبری فرستاده نشد، به معجزه‌ای می‌ماند که خود داستانی شنیدنی است.

والتر که در اردوی اسیران جنگی در رومانی به تب مالاریا دچار و ضعیف شده بود، گاهی با نگهبانان مجاری و اسلواکی اردوگاه که یک تیم فوتبال تشکیل داده بودند بازی می‌کرد. هم آنان بودند که او را به عنوان بازیکن تیم ملی فوتبال آلمان بازشناختند و به فرمانده روس اردوگاه «سرهنگ شوکف» معرفی کردند. این سرهنگ روس که خود نیز شیفته‌ی ورزش فوتبال بود، از تبعید فریتس والتر و برادرش لودویگ به سیبری ممانعت به عمل آورد.



بعدها هر گاه از والتر می‌پرسیدند که آیا بازی نهایی جام جهانی در مقابل مجارستان که به قهرمانی آلمان منجر گردید مهم‌ترین بازی زندگی او بوده یا نه، در پاسخ می‌گفت: «نه! من مهم‌ترین بازی زندگیم را در آن اردوگاه اسیران جنگی انجام داده‌ام».

فریتس والتر با رژیم نازی میانه‌ای نداشت. همبازی‌های او در تیم باشگاهی می‌گفتند که هرگز برای ادای احترام، به سبک نازی‌ها با حرکت دست به پیش سلام نمی‌داد و نامه‌هایش را با «هایل هیتلر» امضا نمی‌کرد. والتر پس از پایان جنگ، از اسارت آزاد شد و به آلمان بازگشت. در کایزرسلاوترن فوتبال را از سر گرفت و با این تیم در سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۳ قهرمان آلمان شد.

والتر پس از وقفه‌ی ناشی از جنگ، در سال ۱۹۵۱ به تیم ملی فوتبال آلمان بازگشت. سه سال بعد، آلمان در رقابت‌های جام جهانی سال ۱۹۵۴ در سوییس به بازی نهایی راه یافت. حریف این تیم، تیم ملی فوتبال مجارستان بود که شانس مسلم قهرمانی به شمار می‌رفت. اما تیم آلمان که بعدها به نام «تیم والتر» معروف شد، «معجزه‌ی برن» را آفرید و مجارستان را با نتیجه‌ی سه بر دو شکست داد و قهرمان جهان شد.


چهار سال پس از آن، والتر دوباره با تیم آلمان راهی مسابقات جام جهانی در سوئد شد. آلمان در دیدار نیمه نهایی در مقابل سوئد میزبان مسابقات قرار گرفت. اما این تیم نتوانست موفقیت دوره‌ی قبل خود را تکرار کند و نه تنها در این بازی با نتیجه‌ی سه بر یک شکست خورد و از راهیابی به بازی نهایی بازماند، بلکه کاپیتن خود فریتس والتررا نیز به دلیل آسیب‌دیدگی شدید از دست داد. آلمان در آن دوره از مسابقات به مقام چهارم بسنده کرد و فریتس والتر نیز پس از آن، کناره‌گیری خود را از تیم ملی اعلام نمود.



والتر روی هم ۶۱ بازی برای تیم ملی فوتبال آلمان انجام داد و ۳۳ گل برای این تیم به ثمر رساند. او در سطح باشگاهی نیز روی‌هم ۳۷۹ بازی انجام داد و ۳۰۶ گل به ثمر رساند. استادیوم فوتبال کایزرسلاوترن که «بتسن‌برگ» نام داشت، در نوامبر سال ۱۹۸۵ به احترام این ستاره‌ی پیشین فوتبال آلمان، به «استادیوم فریتس والتر» تغییر نام یافت.


خود او در باره‌ی این نامگذاری گفت: «من در هشت سالگی آنجا آغاز کردم و در ۳۹ سالگی فعالیت خود را پایان دادم. این استادیوم برای من «بتسه» (بتسن‌برگ) است، اما اینکه حالا استادیوم فریتس‌والتر نام دارد هم مورد مخالفت من نیست و حتا کمی به آن افتخار می‌کنم».



والتر نخواست فعالیت ورزشی خود را از راه مربیگری دنبال کند و دو بار دعوت برای جانشینی سپ هربرگر و مربیگری تیم ملی فوتبال آلمان را رد کرد. او به فعالیت‌های اجتماعی روی آورد و نماینده‌ی «بنیاد سپ هربرگر» شد. کار این بنیاد، کمک به جوانانی بود که در نتیجه‌ی خلافکاری به زندان افتاده بودند و پس از آزادی می‌خواستند به زندگی عادی بازگردند. فریتس والتر در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۲ در سن ۸۱ سالگی چشم از جهان فروبست.


تعدادی عکس از والتر



http://www.duitslandweb.nl/binaries/Thema/voetbal/riesbeck1.jpg




http://sport.ard.de/wm2006/wm/rueckblick/static/images/portraets/1954_walter_01_rechts.jpg

[RED STORM]

تاپ مولر مرد نقره ای




http://www.ligtv.com.tr/uploads/news_manset_resim_w4_Topmoller01.jpg


چند وقتی که سروصدای زیادی در مورد کلاوس تاپ مولر در ایران به پا شده که قرار مربی تیم پرسپولیس بشه.

با اینکه میدونم این مربی قهرمانی خاصی بدست نیاورده اما بد نیست بخاطر آلمانی بودنش بیشتر باهاش آشنا بشیم.

شاید اون فقط از یک لحاظ ماندگار باشه و اونم کسب 3 نائب قهرمانی در یک سال هست.

اين مربي 58 ساله آلماني چهره‌اي شناخته شده در فوتبال آلمان به شمار مي‌آيد. تاپ مولر 12 اوت 1951 در آلمان در شهر ریونیخ به دنيا آمد. او سابقه بازي در تيم‌هاي كايزرسلاترن،‌ دالاس تورنادو (آمريكا) و سالمروهر آلمان را دارد. تاپ مولر در فاصله سال‌هاي 1976 تا 1979 سه بار براي تيم ملي آلمان بازي و يك بار هم موفق به گلزني براي اين تيم شد.

پيشينه تاپ مولر در عرصه مربي‌گري درخشان‌تر است. او از سال 1987 وارد اين عرصه شد و سابقه كار در تيم‌هايي چون سالمروهر، اولم، ويسموت آئوه، اينتراخت فرانكفورت، بوخوم، باير لوركوزن،‌ هامبورگ و تيم ملي گرجستان را در كارنامه دارد.

اين مربي زماني كه در بوخوم مشغول به كار بود مهدي مهدوي كيا را به خدمت گرفت. مهدوي كيا زير نظر او توانست به يكي از بازيكنان شناخته شده در فوتبال بوندس ليگا تبديل شود و پس از آن راهي هامبورگ شد.

تاپ مولر در هامبورگ هم فرصت مربي‌گري مهدوي كيا را داشت.

نقطه اوج دوران مربي‌گري تاپ مولر بي‌گمان سال 2002 بود. او در اين سال با باير لوركوزن به ديدار پاياني رقابت‌هاي ليگ قهرمانان اروپا رسيد و در همين سال از سوي خبرنگاران ورزشي آلمان به عنوان مربي سال شناخته شد.

تاپ مولر در ابتداي فوريه سال 2006 در تيم ملي گرجستان مشغول به كار شد. اين نخستين ايستگاه مربي‌گري مولر در خارج از آلمان بود. او در ابتداي آوريل 2008 قراردادش با فدراسيون فوتبال گرجستان را پيش از پايان فسخ كرد. علت اين كار نتايج نااميد كننده او عنوان شد.

تاپ مولر از دسامبر 2007 يكي از اعضاي هيات مديره باشگاه دسته دومي كايزرسلاترن آلمان شد. ولي تنها پس از 6 هفته به دلايل شخصي از سمت خود كناره‌گيري كرد.

بخاطر رنگ موهاش و کسب عنوانهای دومی زیاد بهش مرد نقره ای هم میگن.

کارنامه بازیگری:

یک نائب قهرمانی جام حذفی در سال 1976
2 مقام سوی بوندس لیگا در سالهای 1979 و 1980


کارنامه مربیگری :

مربی سال آلمان در سال 2002
یک نائب قهرمای جام باشگاههای اروپا در سال 2002
یک نائب قهرمانی بوندسلیگا در سال 2002
یک نائب قهرمانی جام حذفی در سال 2002


http://img.ihned.cz/attachment.php/610/15492610/qurIjs7cnyoM3UtaB6bgGQTvOmheiW5V/topmoller__192x128_.jpg
http://foto.fanatik.com.tr/Article/2009/6/18_257666_01FAN09TOPP-C-B.jpg
http://media.ntvmsnbc.com/j/NTVMSNBC/Components/Spor%C3%96zel/090609-topmoller.widec.jpg

[RED STORM]

ماتیاس سامر



Matthias Sammer


http://www.spox.com/de/sport/fussball/dfb-team/0905/Bilder/sammer-514.jpg


بکن بائر بعد از یورو 1996: همیشه میخوندم که اون میتونه جانشینه من بشه اما با دیدن بازیش میتونم بگم اون خود من میشه.

این جمله معروف بکن بائر در مورد ماتیاس سامر هست که متاسفانه به واقعیت تبدیل نشد و مصدومیتهای پی در پی و 3 عمل جراحی سنگین حکم به خداحافظی بهترین بازیکن یورو 96 از فوتبال داد. خیلیها دلیل اصلی افتضاح آلمان در جام 98 رو نبود و جای خالی لیبرو قدرتمند آلمانها یعنی سامر میدونند. به نظر من هنوز که هنوزه آلمان نتونسته جای اونو پر کنه . در واقع بعد از بکن بائر و در دوره ای ماتئوس وسامر دیگه آلمانها یک لیبروی تمام و کمال به خود ندیدند. این زندگینامه تقدیم به دوستداران مرد اول آلمانها در یورو 96.

بیوگرافی:

ماتياس سامر (Matthias Sammer ) (آلمان ، متولد 1967 ) باشگاه ها :دينامو درسدن ، VFB اشتوتگارت ، اينترميلان ، بورسيا دورتموند بازي ملي :آلمان شرقي 23 (6 گل زده )، آلمان 51 (8 گل زده ) سامر به عنوان بکي مهاجم و قدرتمند ، همراه با آندرياس توم جزء اولين بازيکنان آلمان شرقي بودند ، که براي تيم تازه متحد شده آلمان در سال 1990 به ميدان رفتند .او به غير از يک دوره کوتاه بازي در اينترميلان ، در آلمان بازي کرد و آخرين تيم او نيز بورسيا دورتموند بود که با کاپيتاني سامر باشکست 1 ـ 3 يوونتوس ، به جام اروپاي 1997 دست يافت .او در فينال قهرماني اروپا در سال 1992 عضو تيم آلمان بود ، که البته بازي را واگذار کرد .اما در قهرماني اروپاي سال 1996 ،تيمش به مقام اول دست يافت و در يک چهارم نهايي همين بازي ها ، او گل برتري تيمش را به کرواسي زد .سامر در سال 1996 به عنوان بازيکن سال اروپا انتخاب شد . مصدوميت او را از حضور دربازي هاي فينال جام جهاني 1998 محروم کرد .وي سپس به عنوان مربي ،در دورتموند به خدمت پرداخت و در سال 2002 وقتي تيمش در صدر جدول قرار گرفت ، جوان ترين مربي در طول تاريخ شد که به قهرماني بوند سليگا دست يافته بود .


http://www.autogrammkartenshop.de/sammerdfb.jpg


دوران باشگاهی:

دینامو درسدن 102 بازی و 39 گل زده
اشتوتگارت 63 بازی و 20 گل زده
اینترمیلان 11 بازی و 4 گل زده
دورتمند 115 بازی و 21 گل زده
در تیم ملی آلمان شرقی 23 بازی و 6 گل زده (اولین گل به یونان، 1 گل به ایسلند، 1 گل به شوروی،1 گل به مصر ، 2 گل آخر به بلژیک)
در تیم ملی آلمان غربی 51 بازی و 8 گل زده ( اولین گل به برزیل ، 1 گل به اتریش، 1 گل به کانادا ، 2 گل به مولداوی، 1 گل به لیختن اشتاین ، و2 گل عالی در یورو 96 به روسیه و کرواسی)

با وجود آمار استثناییش در اینتر این تیم با حماقت محض و فقط به دلیل مصدومیتهای زیاد سامر رو فروخت تا سال بعد حسرت فروختن بازیکنی رو بخوره که مرد سال اروپا شد.


http://www.bundesliga.de/media/images/07_historie/dresden/sammer_dresden468x345.jpg


افتخارات دوران بازیگری:

2 قهرمانی در لیگ آلمان شرقی با دینامودرسدن (1989 - 1990)
1 قهرمانی در جام حذفی آلمان شرقی با دینامودرسدن (1990)
3 قهرمانی در بوندسلیگا 2 بار با دورتمند (1996 - 1995) و 1 بار بااشتوتگارت (1992)
3 قهرمانی در سوپرکاپ آلمان 2 بار با دورتمند (1996 - 1995) و 1 بار بااشتوتگارت (1992)
1 قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا با دورتمند در سال 1997 و بعد از شکست 3بر 1 یوونتوس در مونیخ
1 قهرمانی جام بین قارهای با دورتمند در سال 1997
1 قهرمانی در جام ملتها در سال 1996 و نائب قهرمانی در این جام در سال 1992 همراه با آلمان
1 قهرمانی در تورنمنت یو اس کاپ در سال 1993 در آلمان


http://www.dfr-nrw.de/typo3temp/pics/c03eccff0b.jpg


افتخارات به عنوان مربی:

1 قهرمانی بوندسلیگا با دورتمند در سال 2002
1 نائب قهرمانی جام یوفا با دورتمند در سال 2002
1 نائب قهرمانی در جام حذفی با دورتمند در سال 2003


http://forum.kooora.com/user.aspx?id=43864&f=bvb28.jpg


جوایز:

2 بار مرد سال فوتبال آلمان در سالهای 1995 و 1996
1 بار مرد سال اروپا در سال 1996


http://www.czechsoccernet.cz/obrazky/karticky/FF-GoldBall%20Holders%20-%20Sammer.JPG



عکسها:




http://www.rankopedia.com/CandidatePix/21416.gif
http://www.bvb-freunde.de/bvblegenden/matthias_sammer_3.jpg
http://www.sportgate.de/typo3temp/pics/Matthias-Sammer-lost-U17-EM-aus_52ffaae663.jpg
http://monacoducongo.com/kincountyfc/wp-content/uploads/2009/02/sammer21.gif
http://www.manager-magazin.de/img/0,1020,1206850,00.jpg
http://www.n24.de/media/_fotos/bildergalerien/2008_4/fussballer_des_jahres_2008/96_sammer_ap.jpg
http://cache4.asset-cache.net/xc/78967108.jpg?v=1&c=IWSAsset&k=2&d=17A4AD9FDB9CF1939DE8499A90908064D00F297FEE6BE1B9
http://www1.de.uefa.com/MultimediaFiles/Photo/competitions/EURO/66/46/16/664616_w2.jpg

[RED STORM]

فرانس بکن‌بائر


http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6a/Kerner_und_Beckenbauer_im_ZDF.JPG/180px-Kerner_und_Beckenbauer_im_ZDF.JPG (http://fa.wikipedia.org/wiki/تصویر:Kerner_und_Beckenbauer_im_ZDF .JPG) [/URL]
فرانس بکن‌بائر (چپ)



فرانس بِکِن‌باوِر، فوتبالیست، مربی و یکی از رئسای فدراسیونی و باشگاهی [URL="http://fa.wikipedia.org/wiki/آلمان"]آلمان (http://fa.wikipedia.org/wiki/تصویر:Kerner_und_Beckenbauer_im_ZDF .JPG) است. او در کشورش با نام قیصر (http://fa.wikipedia.org/wiki/قیصر) (آلمانی (http://fa.wikipedia.org/wiki/زبان_آلمانی):Kaiser) مشهور شده است و این لقب را مدیون توانایی‌هایی است که برای فوتبال آلمان انجام داده است. بکن باور را بعد از پله بهترین بازیکن تمام ادوار و بهترین مدافع تاریخ فوتبال به حساب می اورند. فرانتس از موفقترین و معروفترین مدیران فوتبالی جهان به شمار می آید.


زندگی و افتخارات

بکن‌باور در ۱۱ سپتامبر (http://fa.wikipedia.org/wiki/Û±Û±_سپتامبر) ۱۹۴۵ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B4%DB%B5&action=edit) در مونیخ (http://fa.wikipedia.org/wiki/مونیخ) متولد شد. او سال ۱۹۵۴ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B5%DB%B4&action=edit) هنگامی که تنها نُه سال داشت، زندگی حرفه‌ای خود را در باشگاه اس سی مونیخ، آغاز کرد. او سال ۱۹۵۸ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B5%DB%B8&action=edit) به تیم بایرن‌مونیخ (http://fa.wikipedia.org/wiki/بایرن‌مونیخ) رفت که در آن زمان دومین باشگاه بزرگ شهر مونیخ (http://fa.wikipedia.org/wiki/مونیخ) بود.بکن‌باور اولین بازی خود برای تیم ملی آلمان (http://fa.wikipedia.org/wiki/تیم_ملی_فوتبال _آلمان) را ۲۶ سپتامبر (http://fa.wikipedia.org/wiki/Û²Û¶_سپتامبر) ۱۹۶۵ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B6%DB%B5&action=edit) انجام داد و اولین بازی‌اش در جام جهانی سال ۱۹۶۶ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B6%DB%B6&action=edit) بود.برای اولین بار در زمان او، باشگاه بایرن‌مونیخ سال ۱۹۶۶ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B6%DB%B6&action=edit) موفق شد جام باشگاه‌های برتر آلمان (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%AC%D8%A7%D9%85_%D8%A8%D8%A7%D8 %B4%DA%AF%D8%A7%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_% D8%A8%D8%B1%D8%AA%D8%B1_%D8%A2%D9%84%D9%85%D8%A7%D 9%86&action=edit) را صاحب شود. این باشگاه در سال آینده‌اش، یعنی سال ۱۹۶۷ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B6%DB%B7&action=edit) نیز موفق به کسب همین عنوان شد و از این گذشته، در همین سال جام باشگاه‌های برتر اروپا (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%AC%D8%A7%D9%85_%D8%A8%D8%A7%D8 %B4%DA%AF%D8%A7%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_% D8%A8%D8%B1%D8%AA%D8%B1_%D8%A7%D8%B1%D9%88%D9%BE%D 8%A7&action=edit) را نیز حتی به دست آورد.بکن‌باور سال ۱۹۷۱ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B7%DB%B1&action=edit)، کاپیتان تیم ملی کشورش، یعنی آلمان غربی شد. سال ۱۹۷۲ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B7%DB%B2&action=edit)، آلمان غربی توانست برنده جام ملت‌های اروپا (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%AC%D8%A7%D9%85_%D9%85%D9%84%D8 %AA%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%A7%D8%B1%D9%88% D9%BE%D8%A7&action=edit) شود و سال ۱۹۷۴ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B7%DB%B4&action=edit)، بکن‌باور توانست برای وطنش نیز جام جهانی (http://fa.wikipedia.org/wiki/جام_جهانی_فوتب ال) را به ارمغان بیاورد.بکن‌باور سال ۱۹۷۷ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B7%DB%B7&action=edit)، بایرن مونیخ و همچنین تیم ملی را ترک کرد و به بازی در باشگاه نیویورک کوسموس (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%86%DB%8C%D9%88%DB%8C%D9%88%D8% B1%DA%A9_%DA%A9%D9%88%D8%B3%D9%85%D9%88%D8%B3&action=edit) در جام قهرمانی آمریکای شمالی (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%AC%D8%A7%D9%85_%D9%82%D9%87%D8 %B1%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB% 8C%DA%A9%D8%A7%DB%8C_%D8%B4%D9%85%D8%A7%D9%84%DB%8 C&action=edit) پرداخت. او بین سالهای ۱۹۸۰ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B8%DB%B0&action=edit)-۱۹۸۲ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B8%DB%B2&action=edit) نیز در هامبورگر اس‌فا (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%87%D8%A7%D9%85%D8%A8%D9%88%D8% B1%DA%AF%D8%B1_%D8%A7%D8%B3%E2%80%8C%D9%81%D8%A7&action=edit) بازی می‌کرد.او بین سالهای ۱۹۸۴ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B8%DB%B4&action=edit)-۱۹۹۰ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B9%DB%B0&action=edit)، رئیس فدراسیون فوتبال آلمان (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%81%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D8%B3%DB% 8C%D9%88%D9%86_%D9%81%D9%88%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D9%8 4_%D8%A2%D9%84%D9%85%D8%A7%D9%86&action=edit) شد. و سالهای ۱۹۹۴ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B9%DB%B4&action=edit) و ۱۹۹۶ (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B9%DB%B6&action=edit)، همین سمت را در باشگاه بایرن‌مونیخ به دست آورد.از این گذشته، فرانس بکن‌باور تدارک‌دهنده و همچنین تهیه‌کننده اساسیِ بازیها در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ (http://fa.wikipedia.org/wiki/جام_جهانی_فوتب ال_Û²Û°Û°Û¶) به شمار می‌آید. موسسه خیریه‌ای نیز به نام او و از طرف خودش، به منظور کمک به معلولین و سایر محتاجان دیگر تاسیس شده است.

[RED STORM]

اولیور بیرهوف گلزن دیروز ، مدیر امروز


اولیور بیرهوف (Oliver Bierhoff)


اولیور بیرهوف خیلی دیر به تیم ملی رسید اما با بازیهای زیبا توانست در کنار کلینزی بدرخشد.
وی هم اکنون مدیر تیم ملی آلمان است.
بیوگرافی کوتاه از اولی بیرهوف:

مشخصات:

تاریخ تولد : 1 می 1968
محل تولد : کارلسروهه – آلمان
قد : 191 سانتیمتر
وزن در دوران اوج : 90 کیلوگرم
شماره پیراهن در دوران اوج در تیم ملی :20
پست های بازی : مهاجم
ویزگی های بازی : جایگیری خوب – شم گلزنی خوب - ضربات سر عالی

اولیور مهمترین گلهای ملی عمرش را در فینال جام ملتهای 1996 به ثمر رساند ...

در این فینال كه در ورزشگاه ویمبلی شهر لندن برگزار میشد و بیش از 73000 نفر از ان دیدن میكردند تیم جمهوری چك با گل دقیقه 59 پاتریك برگر كه از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید از آلمان پیش افتاد ...

در دقیقه 70 برتی فوگتس مربی وقت آلمانها بیرهوف را به جای مهمت شول وارد زمین كرد تا آلمان عملا با سه مهاجم نوك بازی كند . بیرهوف تنها 3 دقیقه بعد از ورودش به زمین روی پاس هسلر گل تساوی را به ثمر رساند و بازی به وقتهای اضافه كشیده شد كه بیرهوف در دقیقه 95 گل طلائی را به ثمر رساند و آلمان را قهرمان جام ملتهای 96 كرد .
در واقع بیرهوف زننده اولین گل طلائی تاریخ فوتبال است .

مهمترین گل او برای ما ایرانیها گلی بود که مقابل ایران در نیمه دوم بازی با آلمان در جام 98 زد.
یه سانتر مواج از سمت راست توسط توماس هاسلر و ضربه سر محکمی که عابدزاده را در دروازه میخکوب کرد.

مهمترین افتخارات ملی :


1 نایب قهرمانی جام جهانی 2002

1 قهرمانی جام ملتهای اروپا 1996

مهمترین افتخارات باشگاهی :

1 قهرمانی سری آ ایتالیا با میلان 1999

مهمترین افتخارات فردی :

مرد سال فوتبال آلمان در سال 1998
بیرهوف در فصل98-1997 با پیراهن اودینزه 27 گل به ثمر رساند و آقای گل ایتالیا شد

آمار و ارقام :

کل بازیهای ملی : 70 .......... کل گلهای زده : 37
تعدا گل در جام جهانی : 4 گل
تعداد گل در جام ملتهای اروپا : 2 گل
تعداد بازی در بایر اوئردینگن: 31 .................... گل زده :4 (1988-1986)
تعداد بازی درهامبورگ : 34 ......................... گل زده : 6 (1990-1988 )
تعداد بازی درگلادباخ: 8 ....................................... گل زده: 0 (1990 )
تعداد بازی در سالزبورگ اتریش : 32 ........... گل زده: 23 ( 1991-1990 )
تعداد بازی در آسکولی : 117 .................... گل زده :48 ( 1995-1991 )
تعداد بازی در اودینزه : 86 .................... گل زده :57 ( 1998-1995 )
تعداد بازی در میلان : 91 .................... گل زده :38 ( 2001-1998 )
تعداد بازی در موناکو: 18 .................... گل زده :5 ( 2002-2001)
تعداد بازی در کیه وو: 26 .................... گل زده : 7 ( 2003-2002 )



http://www.hamshahrionline.ir/HAMNEWS/1378/780705/p9-2.jpg
http://www.hamshahrionline.ir/hamnews/1379/790429/p13-5.jpg
http://www.abrarnews.com/politic/1385/850316/html/023070.jpg
http://aycu12.webshots.com/image/35451/2006366580509702261_rs.jpg
http://www.bundesregierung.de/Content/DE/Fotoreihe/2006/2006-03-17-Die-Woche-der-Bundeskanzlerin/__Bilder/treffen-mit-den-dfb-spitzen-merkel-mit-bundestrainer-klinsmann-rechts-und-manager-bierhoff975,property=poster.jpg

[RED STORM]

اووه زلر


اووه زلر ستاره‌ی پیشین تیم ملی فوتبال آلمان، در اوج فعالیت ورزشی خود، یکی از بهترین مهاجمان فوتبال در جهان بود. وی ده‌ها سال پس از کناره‌گیری از فوتبال، هنوز یکی از محبوب‌ترین ورزشکاران آلمان به شمار می‌رود.
زلر مهاجمی بود که با حرکت‌های آکروباتیک گل‌های زیبایی به ثمر می‌رساند. او علیرغم قدی کوتاه، به خاطر قدرت پرش فوق‌العاده، حتا برای مدافعان بلند قامت تیم مقابل نیز هراس‌آور بود. در بازی فراموش نشدنی نیمه‌نهایی میان آلمان و ایتالیا در چارچوب رقابت‌های جام جهانی مکزیک که به «بازی قرن بیستم» معروف است، دوبار پیروزی زلر در دوئل هوایی، منجر به ایجاد دو موقعیت برای گرد مولر و دوگل توسط او برای تیم ملی آلمان شد. اگر چه این تیم ملی فوتبال ایتالیا بود که در آن بازی پس از ۱۲۰ دقیقه پیکار هیجان‌انگیز، سرانجام با نتیجه‌ی چهار بر سه پیروز از میدان خارج شد. اووه زلر در ۵ نوامبر ۱۹۳۶ در خانواده‌ای ورزش‌دوست در هامبورگ زاده شد. در ۹ سالگی به تیم فوتبال باشگاه هامبورگ پیوست. برای نخستین بار هنگامی که فقط ۱۶ سال داشت در لیگ اصلی برای باشگاه هامبورگ بازی کرد. در آن موقع هنوز لیگ برتر فوتبال سراسری آلمان (بوندس‌لیگا) پایه‌گذاری نشده بود. اووه زلر در هفده سالگی نخستین بازی خود را برای تیم ملی فوتبال آلمان انجام داد. وی هنگامی که ۲۴ ساله بود، کاپیتن تیم ملی فوتبال آلمان شد و تا کناره‌گیری خود از این تیم در سال ۱۹۷۰ مجموعا ۷۲ بازی برای تیم ملی آلمان انجام داد.


http://www.dw-world.de/image/0,,681628_4,00.jpg


اووه زلر در بازی‌های جام جهانی ۱۹۶۲


زلر مجموعا ۴۳ گل برای تیم ملی فوتبال آلمان به ثمر رسانید. آخرین گل او، یکی از تماشایی‌ترین گل‌های او و در بازی تاریخی مقابل تیم ملی انگلستان در چارچوب رقابت‌های جام جهانی ۱۹۷۰ در مکزیک بود. در آن بازی، زلر توپ بلندی را با ضربه‌ی پشت سر وارد دروازه‌ی انگلستان کرد و نتیجه را به مساوی دو بر دو کشانید. مدت کوتاهی پس از آن، گرد مولر مهاجم تیزچنگ تیم ملی آلمان با حرکتی تماشایی برای سومین بار دروازه‌ی تیم ملی انگلستان را فروریخت و تیم ملی آلمان با پیروزی سه بر دو موفق شد انتقام شکست چهار بر دو خود را در بازی نهایی جام جهانی ۱۹۶۶ در انگلستان از این کشور بگیرد. اووه زلر بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۰ روی هم در چهار جام جهانی شرکت داشت و مجموعا ۲۱ بار در چارچوب رقابت‌های آن برای تیم ملی آلمان توپ زد. او در هر چهار دوره بازی‌های جام جهانی موفق شد نام خود را وارد فهرست گلزنان کند. چنین افتخاری تا کنون فقط نصیب پله ستاره‌ی افسانه‌ای تیم ملی فوتبال برزیل شده است. اووه زلر تا سال ۱۹۹۸ رکورددار بازی‌های ملی آلمان در جام‌های جهانی بود و در آن سال رکورد او توسط لوتار ماتئوس شکسته شد. زلر در طول فعالیت ورزشی خود، همواره به باشگاه هامبورگ وفادار ماند. او ۲۳۹ بازی برای هامبورگ انجام داد و روی هم ۱۳۷ گل برای این تیم به ثمر رسانید. وی در رقابت‌های باشگاه‌های اروپا نیز ۲۱ گل برای هامبورگ به ثمر رسانید که تا کنون رکورد محسوب می‌شود. افتخارات بسیاری در کارنامه‌ی ورزشی اووه زلر ثبت شده است. وی در سال ۱۹۵۸ با تیم ملی فوتبال آلمان به مقام چهارم جهان دست یافت. در سال ۱۹۶۶ نایب قهرمان جهان شد و در سال ۱۹۷۰ مقام سوم را کسب کرد. زلر با هامبورگ در سال ۱۹۶۰ قهرمان باشگاه‌های آلمان شد و در سال ۱۹۶۳ جام حذفی را به دست آورد. وی در فصل ۱۹۶۳/۶۴یعنی در نخستین دور رقابت‌های لیگ برتر فوتبال آلمان (بوندس‌لیگا) با ۳۰ گل آقای گل شد. افزون بر آن، زلر در سال ۱۹۶۰ عنوان بهترین بازیکن آلمان را از آن خود کرد.

http://www.dw-world.de/image/0,,671125_4,00.jpg


زلر جزو بازیکنانی بود که از روحیه‌ی عالی ورزشکاری برخوردار بود. او در تمام سال‌های فعالیت ورزشی خود، تنها یکبار کارت قرمز دریافت کرد. باشگاه انترمیلان ایتالیا در سال ۱۹۶۱ تلاش کرد با پیشنهادی بالغ بر ۱/۲ میلیون مارک ـ که در آن زمان رقم هنگفتی به شمار می‌رفت ـ اووه زلر را از باشگاه هامبورگ جدا سازد، اما زلر این پیشنهاد را نپذیرفت و به هامبورگ وفادار ماند. اووه زلر در سال ۱۹۷۲ بازی خداحافظی خود را با تیم هامبورگ در مقابل تیم منتخب جهان انجام داد و پس از آن کفش‌های فوتبال خود را به دیوار آویخت. اگر چه او به فعالیت خود در میدان‌های ورزشی پایان داد، اما همچنان در کنار ورزش فوتبال باقی ماند. زلر در فاصله‌ی سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸ در مقام ریاست باشگاه هامبورگ خدمت کرد. چهار سال پیش کتاب خاطرات زلر تحت عنوان «سپاس، فوتبال!» منتشر شد. وی سال گذشته، هفتادمین زادروز خود را جشن گرفت. از سال ۲۰۰۵ مجسمه‌ی بزرگ برنزی اووه زیلر که بیش از سه متر بلندی و حدود چهار تن وزن دارد، زینت‌بخش استادیوم ورزشی هامبورگ است.

[RED STORM]

سباستين دايسلر

متولد 5 ژانويه 1980 در لراخ، آلمان!
قد: 181
بازيكن پيشين تيم ملي آلمان. وي به عنوان بازيكن اصلي خط ميانه در بوندسليگاي آلمان در تيم هاي مونشن گلادباخ، هرتابرلين، بايرن مونيخ و همچنين تيم ملي آلمان توپ زده است. وي زماني به تيم اول خود يعني تي.وي. تورمرينگن پيوست كه تنها 6 سال داشت. وي در يك برخورد دچار آسيب ديدگي از ناحيه زانو شد و نيمي از فصل 04- 2003 را از دست داد. خوشبختانه وي در زمان تولد اولين فرزندش با انگيزه اي بسيار، بار ديگر پا به ميادين گذاشت و اين دريچه اي بود كه در رو به روي وي قرار گرفت. اما گويا تقدير با او همراه نبود، و مشكلاتي چند در سر راهش در رسيدن به قله هاي ترقي، جايي كه لياقتش را داشت به وجود آمد. از آن جمله بود مصدوميت هاي پي در پي و طولاني مدت و گرفتار شدن به بيماري هاي روحي رواني كه منجر به بستري شدن او در بيمارستان رواني شد.
همين مشكلات و مصدوميت زانو بود كه موجب شد او جام هاي جهاني 2002 و 2006 را از دست دهد. او همچنان با مشكلات دست در گريبان بود تا باز هم در فصل 07 – 2006 پاي در ميدان گذاشت كه در همان نخستين بازي به لطف درخشش او بود كه بايرن توانست 2 بر 1 هامبورگ را شكست دهد. ولي باز هم مصدوميت گريبانش را رها نكرد و در آخر موجب ناكامي او شد.
به هر حال او در 16 ژانويه 2007 در اثر آسيب ديدگي دوباره از ناحيه زانو اعلام كرد كه ديگر قصد بازگشت به ميادين را ندارد و از فوتبال براي هميشه خداحافظي كرد تا او نيز يكي از قربانيان سرنوشت باشد. او در بين سالهاي 1995 تا 1999 براي بورسيا مونشن گلادباخ 17 بار به ميدان رفت و خود را به عنوان يك پديده در فوتبال آلمان معرفي كرد، تا آنجا كه او را بكام آلمان ناميدند و او را يكي از بزرگان فوتبال آلمان در آينده خواندند. اما در فصل 99-1998 در فصلي كه او براي تيمش 1 گل به ثمر رساند با سقوط اين تيم به دسته دوم باشگاه هاي آلمان وي به باشگاه هرتابرلين كه جزء 5 تيم بالاي جدول رده بندي بوندسليگاي 1 بود پيوست. او در بين سالهاي 1999 تا 2002 براي هرتابرلين توپ زد، او همراه با اين تيم 57 بازي در بوندسليگا انجام داد و توانست 9 گل به ثمر برساند و نيز در 7 ديدار در جام قهرمانان اروپا براي اين تيم به ميدان رود و 5 بازي هم در رقابتهاي جام يوفا انجام دهد. اما نتوانست با اين تيم در رقابت هاي اروپايي گلي به ثمر برساند. بعد از آن در سال 2002 او هم مانند ديگر ستاره هاي آلماني توسط باواريايي ها شكار شد تا او نيز در پر افتخار ترين تيم بوندسليگا جايي براي كسب افتخارات بيشتر داشته باشد.
او در 4 فصل حضورش در اين تيم توانست 62 بازي انجام دهد و 8 گل نيز به ثمر برساند و 13 بازي نيز در جام قهرمانان اروپا به ميدان رفت كه توانست 3 گل در آن رقابت ها به نام خود ثبت كند. او تنها 5 بازي به طور كامل براي بايرن مونيخ انجام داد كه 4 بازي در بوندسليگا و يك بازي در جام قهرمانان بود. او تا 30 جون 2009 با اين تيم قرار داد دارد.


تصاویر:

http://mediadb.kicker.de/2007/fussball/spieler/xl/21998.jpg

http://www.sporting-heroes.net/files_footballworldcup/DEISLER_S_20050621_GH_L.jpg

http://www.comparestoreprices.co.uk/images/ge/germany-adidas-germany-home-deisler-10-06-07.jpg

http://www.bet-tip.com/wallpapers/deisler%20sebastian/sebastian_Deisler_2.jpg

http://www.football-wallpapers.com/wallpapers/deisler_1_1024x768.jpg

[RED STORM]

یورگن کهلر



Jürgen Kohler




http://www.bvb-freunde.de/bvblegenden/juergenkohler2.jpg


بعضی وقتا محبوبترین بازیکنان، بیشتر از همه رو اعصاب هوادارانشون میرن. بعضی وقتا بهترین تکل زنان، بدترین تکل تاریخ یه باشگاهو میزنن، بعضی وقتا اوسطوره ها اصلا زیبا خداحافظی نمی کنند.

شاید بشه گفت بدترین روز زندگی یورگن کهلر مدافع اسبق بایرن مونیخ و آلمان روز خداحافظی اون در فینال جام یوفا بود. کسی که میخواست با کسب این جام برای دورتمند به تاریخ این باشگاه بپیونده. اما نتیجه کاملا برعکس شد. خیلیها اشتباه زیدان در فینال جام جهانی رو با اشتباه کهلر در فینال جام یوفا قیاس میکنند که چطور با تجربه ترین بازیکنان بچه گانه ترین اشتباهات رو مرتکب میشن.

اما هر اتفاقی هم که در سال 2002 افتاده شده باشه هیچکس منکر توانایی و بازیهای زیبا و مقتدر کهلر نمی تونه بشه.
شاید گفته مارکو وان باستن مهاجم افسانه ای هلند در مورد کهلر گویای کیفیت بازی این مدافع باشه که گفت:
در برابر تنها مدافعی که گرفتار شدم بازیکن شماره 4 تیم ملی آلمان بود ، کهلر جوری بازی میکنه که یک مهاجم احساس میکنه در تیمش بدون استفادست.

چهره مغموم وان باستن و خنده زیرکانه کهلر در جام جهانی 90 (عکس زیر) مهر صحت همین گفتست.


http://www.conti-online.com/generator/www/uk/en/contisoccerworld/themes/02_fanzone/03_history/02_crazy_stories/img/1990_dfb_ned_kohler_vanbasten_200_uv%3Bproperty=or iginal.jpg




بیوگرافی:

یورگن کهلر که از برترین مدافعین تاریخ آلمان محسوب میشه در اکتبر 1965 در شهر کوچک لیمبزهایم متولد شد.
وی با قد یک مترو 89 سانت فوتبال رو از تیم والدهوف مانهایم به عنوان مدافع مرکزی شروع کرد و پس از طی پله های ترقی در سال 1987 به تیم کلن آلمان پیوست .

سپس در سال 89 به بایرن پیوست و با انجام بازیهای درخشان به ترکیب تیم ملی آلمان در جام جهانی 90 پیوست. پس از دوران باشکوه در تیم ملی و قهرمانی با بایرن در لیگ، مثل خیلی از آلمانیهای اون زمان مورد توجه باشگاههای پولدار ایتالیایی قرار گرفت و در سال 1991 به یوونتوس پیوست.

این انتقال هم در مسیر شبیه سازی تیم یوونتوس به تیم ملی آلمان بود. یعنی زمانی که یوونتوس بجز کهلر اقدام به خرید اندریاس مولر، اشتفان رویتر و توماس هاسلر کرد. (نکته جالب اینه که هر 4 بازیکن بعدها به دورتمند هم پیوستند).
اما از بین این چهار تن کهلر واقعا موفقترین بود.

وی در سال 1995 به بروسیادورتمند پیوست و زیر نظر 3 مربی متفاوت به صورت فیکس و مقتدر به بازی کردن ادامه داد. یورگن در شرایطی که محبوبیت و احترام زیادی بین طرفداران دورتمند (والبته آلمان) داشت ، در سال 2002 و بعد از راهیابی دورتمند به فینال جام یوفا اعلام کرد این فینال آخرین بازی او در مستطیل سبز خواهد بود.

اما روزی که میتوانست با کسب جام یوفا به عنوان بهترین روز برای خداحافظی کهلر تمام بشه با اشتباه مرگبار یورگن به بدترین روز دنیای حرفه ای او بدل شد. تکلهای یورگن کهلر همواره در دنیای فوتبال زبانزد بود ولی در فینال جام یوفا در برابر فاینورد که از قضا قبلا به عنوان میزبان فینال جام یوفا در این سال هم انتخاب شده بود بدترین تکل خودش رو زد.

درست در دقیقه 30 بازی فینال یوفا و در شرایطی که بازی بدون گل مساوی بود، یورگن کهلر با تکل از پشت خشنی مدافع فاینورد رو سرنگون کرد تا هم یک پنالتی تقدیم به حریف کرده باشه، هم کارت قرمز رو دریافت کنه و هم باعث بشه تیم عالیه دورتمند 60 دقیقه 10 نفره بازی کنه. اون پنالتی توسط ون هویدونک تبدیل به گل شد و تلاش عالی زردپوشان و 2 گلشون نتونست مانع از شکست سه بر دو دورتمند در خانه فاینورد بشه. و با اشتباه یورگن کهلر بازی متعصبانه دورتمندیها بی اثر باقی موند تا شاهد تلخترین خداحافظی یکی از بازیکنان اسبق بایرن باشیم.


http://www.dollartpower.de/Bilder/Fotos/Image542.jpg


در تیم ملی هم کهلر جزء کلوپ 100 تایی هاست و با 105 بازی ملی و 2 گل یکی از با ثبات ترین مدافعین تاریخ ژرمنها بوده که نقش به سزایی در کسب جام جهانی 90 و یورو 96 ایفا کرد.

کهلر در حال حاضر به عنوان مدیر ورزشی در تیم VfR Aalen فعالیت میکنه.


http://images.xooob.com/20090523/1244816517488.jpg



دوران باشگاهی:

1983 تا 1987 : باشگاه والدهوف مانهایم ، 95 بازی و 6 گل زده
1987 تا 1989 : باشگاه کلن ،57 بازی و 2 گل زده
1989 تا 1991 : باشگاه بایرن مونیخ ، 55 بازی و 6 گل زده
1991 تا 1995 : باشگاه یوونتوس ، 102 بازی و 8 گل زده
1995 تا 2002 : باشگاه دورتمند ، 191 بازی و 14 گل زده

افتخارات:

4 بار قهرمان بوندسلیگا: در سالهای 1995 و 1996 و 2002 با دورتمند و در سال 1990 با بایرن مونیخ
2 بار قهرمان سوپرجام: در سالهای 1995 و 1996 با دورتمند
1 بار قهرمان جام باشگاههای اروپا: در سال 1997 با دورتمند
1 بار قهرمان جام بین قاره ای: در سال 1997 با دورتمند
1 بار قهرمان جام یوفا: در سال 1993 با یوونتوس
1 بار قهرمان سری آ: در سال 1995 با یوونتوس
1 بار قهرمان جام حذفی ایتالیا: در سال 1995 با یوونتوس
1 بار قهرمان جام جهانی: در سال 1990 با آلمان
1 بار قهرمان جام ملتهای اروپا: در سال 1996 با آلمان

1 بار نائب قهرمان جام ملتهای اروپا: در سال 1992 با آلمان
1 بار نائب قهرمان بوندسلیگا: در سال 1989 با کلن
1 بار نائب قهرمان جام یوفا: در سال 2002 با دورتمند
1 بار نائب قهرما سوپر جام اروپا در سال 1997 با دورتمند
2 بار نائب قهرمان سری آ: در سال 1992 و 1994 با یوونتوس
1 بار نائب قهرمان جام حذفی ایتالیا: در سال 1992 با یوونتوس



http://es.fifa.com/mm/photo/classic/trophywinners/90koeler_3979_sq_small.jpg
http://www.rankopedia.com/CandidatePix/45785.gif
http://freenet-homepage.de/dennisautogrammpage/kohler1.JPG
http://www.dollartpower.de/Bilder/Fotos/Image539.jpg
http://www.dollartpower.de/Bilder/Fotos/Image537.jpg
http://www.dollartpower.de/Bilder/Fotos/Image540.jpg
http://www.gockel-09.de/98=99=5=n.jpg
http://www.gockel-09.de/98=99=5.jpg
http://www.dollartpower.de/Bilder/Fotos/Image536.jpg
http://cache4.asset-cache.net/xc/79048129.jpg?v=1&c=NewsMaker&k=2&d=77BFBA49EF87892155F29F61288AC1CAA851674C55AF4C4E 3FA5421B8CD7EB68826BB724DEA4C56D
http://cache4.asset-cache.net/xc/79040404.jpg?v=1&c=NewsMaker&k=2&d=77BFBA49EF87892155F29F61288AC1CA06405C49A1B08286 4E7C56535AD25F9281C270B7C542F7AF
http://cache1.asset-cache.net/xc/79038635.jpg?v=1&c=NewsMaker&k=2&d=77BFBA49EF87892155F29F61288AC1CA803F69905CE16AF6 57B96268F3D7D52E568511C3B9AAAD6D

[RED STORM]

سپ مایر

سپ مایر (به آلمانی: Sepp Maier) (زادهٔ ۲۸ فوریه ۱۹۴۴ متن,باواریا) بازیکن فوتبال آلمانی است. وی به همراه شاگرد خود الیور کان نام آورترین و موفق‌ترین دروازه‌بانی است که تاریخ این رشته در آلمان به خود دیده است.
او که سال‌ها محافظ دروازه تیم ملی فوتبال آلمان و باشگاه بایرن مونیخ بود،در دوره شانزده ساله فعالیت ورزشی حرفه‌ای خود، به تمامی افتخارهایی که یک بازیکن فوتبال می‌تواند به آنها دست یابد، رسید
زندگی ورزشی
در هشت سالگی شروع به بازی فوتبال کرد. نخست در خط حمله بازی می‌کرد و حتا یکبار در نوجوانی آقای گل مسابقات محلی شد. چهارده ساله بود که در بازی نهایی مسابقات جوانان، با تیم خود اس.فاو.هار در مقابل تیم جوانان بایرن مونیخ قرار گرفت. در آن بازی، دروازه‌بان اصلی تیم او به دلیل آسیب‌دیدگی نتوانست حضور یابد و مربی تیم به ناچار سپ مایر را درون دروازه جای داد.مایر جوان و بی‌تجربه اگر چه نتوانست از شکست ‪۱۲‬بر صفر تیم خود در مقابل تیم جوانان بایرن مونیخ جلوگیری کند، اما در آن بازی با پرش‌های شگفت انگیز و حرکات دلیرانه توانست مانع از شکست سنگین‌تر تیم خود شود. بی‌دلیل نبود که در همان بازی مورد توجه مربی تیم بایرن مونیخ قرار گرفت و وی به او پیشنهاد پیوستن به این تیم را کرد. سپ مایر در آن زمان این پیشنهاد را رد کرد و در تیم خود ماند تا همچنان در خط حمله بازی کند. اما هر چه بیشتر می‌گذشت، مربی تیمش از او بیشتر به عنوان دروازه‌بان استفاده می‌کرد و سرانجام در سال ‪۱۹۵۹‬به مونیخ رفت
دوران باشگاهی
سپ مایر در سال ‪۱۹۶۴‬دروازه‌بان ثابت تیم بایرن مونیخ و جزوی از محور اسطوره‌ای \\\\\\\\\\\\\\\"مایر بکن‌باوئر مولر\\\\\\\\\\\\\\\" شد. با همین بازیکنان بود که باشگاه بایرن مونیخ به دسته اول صعود کرد. پس از آن این باشگاه سیر صعودی بی وقفه خود را در گستره ملی و بعدها در سطح اروپا آغاز کرد.وی در سالهای ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۰ عضو ثابت تیمش بود و هرگز بایرن را ترک نکرد.او در ۱۵ سال حضور در بایرن مونیخ ۵۳۶ دیدار انجام داد و به تمامی افتخارات ممکنه در عرصه باشگاه دست یافت.
دوران ملی
سپ مایر به تیم ملی فوتبال آلمان دعوت شد و نخستین بازی خود را به عنوان دروازه‌بان این تیم در سال ‪۱۹۶۶‬در دوبلین مقابل ایرلند انجام داد. در آن بازی آلمان با نتیجه چهار بر صفر حریف خود را درهم کوبید.مایر در همان سال، در مسابقات جام جهانی فوتبال در لندن، همراه تیم ملی فوتبال آلمان بود، اگر چه به عنوان دروازه‌بان ذخیره.آلمان در رقابت‌های آن دوره، در بازی نهایی در ورزشگاه ویمبلی و در نتیجه یک گل جنجالی، مقابل تیم ملی فوتبال انگلستان شکست خورد و به مقام دوم رسید.پس از آن دوره از مسابقات، عصر طلایی سپ مایر آغاز شد. او تدریجا با جاگیری‌های تیزبینانه، واکنش‌های سریع، شیرجه‌های شگفت انگیز، پرش‌های تماشایی و حرکات ناگهانی و غیرقابل پیش‌بینی، به دروازه‌بان شماره یک و بی‌چون وچرای آلمان تبدیل شد. دیگر همگان با اشاره به دهستان زادگاه او، از گربه آنتسینگ سخن می‌گفتند.مایر در بازی‌های جام جهانی مکزیک در سال ‪۱۹۷۰‬دروازه‌بان شماره یک آلمان بود. آلمان در آن دوره از مسابقات در دیدار یک چهارم نهایی در مقابل انگلستان با نتیجه سه بر دو پیروز شد، اما در بازی نیمه‌نهایی در مقابل تیم ملی فوتبال ایتالیا (در بازی قرن) با نتیجه چهار بر سه شکست خورد و در پایان پس از برزیل و ایتالیا به مقام سوم بسنده کرد. اگر چه این برای مایر افتخار کوچکی نبود، اما دریافت شش گل در آن دو بازی تاریخی ، بسیاری از کارشناسان فوتبال را به این نتیجه رساند که اگر چه تیم ملی آلمان دارای یک دروازه‌بان خوب است، اما این دروازه‌بان هنوز در اندازه‌های جهانی نیست.
هلموت شون مربی تیم ملی فوتبال آلمان، بی‌توجه به منتقدان، همچنان به سپ مایر اعتماد کرد و او نیز در سال‌های بعد شایستگی کامل خود را نشان داد و منتقدان را خاموش ساخت. مایر در سال ‪۱۹۷۲‬با تیم ملی فوتبال آلمان در بلژیک به مقام قهرمانی جام ملت‌های اروپا رسید و دو سال بعد در مسابقات جام جهانی فوتبال در آلمان قهرمان جهان شد. مایر را در این دوره، یکی از بزرگ‌ترین و موفق‌ترین دروازه‌بانان جهان لقب دادند.
فرانتس بکن‌بائر \\\\\\\\\\\\\\\"قیصر\\\\\\\\\\\\\\\" فوتبال آلمان، مایر را با فاصله زیاد نسبت به دیگران، بهترین دروازه‌بان تاریخ فوتبال آلمان می‌داند. در ستایش او می‌گفتند: هر گلی که وارد دروازه مایر شود، غیرقابل مهار بوده است! از ویژگی‌های مایر، تمرینات غیرعادی او بود. برای نمونه مرغی را در میدان وسیع فوتبال رها می‌ساخت و سپس با شیرجه‌های تماشایی تلاش می‌کرد پرنده را به چنگ آورد! در انتقاد از قصور بازیکنان خودی صریح بود. حتا زمانی که بکن‌باوئر، بازیکن استثنایی هم‌باشگاهی او در دو بازی پی درپی، اشتباها دو گل وارد دروازه خودی کرد، مایر از مربی تیم خواسته بود که یکی از مدافعان تیم را مامور کنترل بکن‌باوئر کند تا او دوباره به تیم خودی گل نزند!مایر خیال داشت تا چهل سالگی درون دروازه بایستد و به رکورد ‪۱۰۰‬بازی برای تیم ملی دست یابد، اما در سال ‪۱۹۷۹‬بر اثر یک حادثه سنگین رانندگی که به آسیب‌دیدگی شدید او منجر گردید، به فعالیت خود در میدان‌های ورزشی پایان داد. با این حال وی هنوز از فوتبال دل نکنده و امروز نیز مربی دروازه‌بانان باشگاه بایرن مونیخ است. افتخارات زیادی در کارنامه ورزشی سپ مایر ثبت شده است. وی علاوه بر قهرمانی جهان و اروپا، چهار بار با بایرن مونیخ قهرمان آلمان، سه بار قهرمان باشگاه‌های اروپا و یک بار قهرمان باشگاه‌های جهان شد. مایر سه بار به عنوان بهترین بازیکن آلمان انتخاب گردید و افزون بر آن، کارشناسان فوتبال او را به عنوان بهترین دروازه‌بان تاریخ فوتبال آلمان برگزیدند.نام سپ مایر از طرف فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا)، در رده‌بندی بهترین دروازه‌بانان تاریخ فوتبال جهان، پس از لئویاشین دروازه‌بان افسانه‌ای شوروی سابق ، گوردن بنکس گربه‌چالاک انگلستان و دینو زوف دیوار استوار تیم ملی فوتبال ایتالیا، در جایگاه چهارم قرار گرفته است.

افتخارها

باشگاهی:
بایرن مونیخ (بایرن مونیخ)
جام حذفی آلمان: قهرمان ۱۹۶۷،۱۹۶۹،۱۹۷۱
لیگ قهرمانان اروپا: قهرمان ۱۹۷۴،۱۹۷۵،۱۹۷۶
بوندسلیگا: قهرمان ۱۹۶۹،۱۹۷۲،۱۹۷۳،۱۹۷۴،۱۹۸۰، ۱۹۸۱
جام برندگان اروپا: قهرمان ۱۹۷۶
جام باشگاهای جهان: قهرمان ۱۹۷۶

ملی:
تیم ملی فوتبال آلمان
جام جهانی فوتبال:
قهرمان ۱۹۷۴
نائب قهرمان:1966
سوم:1970
جام ملتهای اروپا:
قهرمان ۱۹۷۲

[Rainyboy]

كارل هاينز رومنیگه؛ بدشانس‌ترين كاپيتان ادوار جام‌جهاني

سوت‌هاي برزيلي براي او نحس بود

http://www.spox.com/de/sport/fussball/bundesliga/1107/Bilder/karl-heinz-rummnigge-fc-bayern-muenchen-vorstandsvorsitzender-514.jpg



جام‌جهاني 1982 در سرزمين ماتادورها برگزار مي‌شد. جامي كه مدعياني همچون برزيل، فرانسه، اسپانياي ميزبان، ايتاليا و آرژانتين به عنوان مدافع عنوان قهرماني و البته آلمان غربي براي تصاحب آن دندان تيز كرده بودند. در آن دوره همه بزرگان قرباني شدند تا ايتاليا و
آلمان غربي به فينال رسيدند. ژرمن‌ها به عنوان قهرمان اروپا در دو سال قبل پا به سرزمين ماتادورها گذاشته بودند تا يكبار ديگر خاطره دهه 70 و كسب متوالي قهرماني اروپا و جام‌جهاني را زنده كنند (74-72) يكشنبه 11 جولاي سال 1982 استاديوم سانتياگو برنابئوي شهر مادريد در ساعت 20 فينال جام دوازدهم برگزار شد. آرنالدو سزار برزيلي در غياب فوتباليست‌هاي هموطنش، قضاوت فينال را برعهده داشت و در فينال حاضر بود. نيمه اول بدون گل سپري شد اما توفان نراتزوري در نيمه دوم و با گل پائولو روسي در دقيقه 57 كه همين گل آقاي گلي رقابت‌ها را برايش به همراه آورد، آغاز شد تا در ادامه تاردلي و آلتوبلي گلزنان ديگر ايتاليا شدند و تك‌گل پل برايتنر تنها عايدي كه براي ژرمن‌ها داشت، ثبت‌نام يك آلماني به عنوان زننده گل در دو فينال جام‌جهاني باشد! (82 و 74). در اين ميان اما چهره يك نفر در ميان لشكر شكست‌خورده ژرمن‌ها ديدني‌تر از بقيه بود. كارل هاينز رومنیگه كاپيتان خوش‌نقش آلمان كه براي رسيدن آنها به فينال از هيچ تلاشي فروگذار نكرده و گل‌هاي حساسش مسير ژرمن‌ها را تا فينال هموار كرده بود، در آخرين ايستگاه و در يك‌قدمي جام ناكام ماند. رومنیگه هم‌تيمی‌هایش را دلداري مي‌داد و به آينده اميدوار مي‌كرد؛ آينده‌اي كه بايد چهار سال به انتظار آن مي‌نشستند. پس از آن بود كه كارل هاينز رومنیگه كاپيتان آلمان با خود عهد بست كه در جام‌جهاني 86 آلمان را به قهرماني جهان برساند. چهار سالي كه سپري شد و آلمان مجددا با سوداي قهرماني و تيمي پراميد پا به سرزمين گرم مكزيك گذاشت. مكزيك بعد از 16 سال مجددا از سوي فيفا به عنوان ميزبان جام‌جهاني انتخاب شده بود. ژرمن‌ها با تلفيقي از بازيكنان جوان و باتجربه و تحت‌هدايت «فرانتس بكن‌بائر» براي قهرماني به آمريكاي لاتين آمده بودند. اما آنها شروعي نااميدكننده داشتند و پس از تساوي در مقابل اروگوئه، پيروزي در مقابل اسكاتلند و شكست در مقابل دانمارك به عنوان تيم دوم راهي مرحله بعد شدند. با گل ماتيوس جوان به يك چهارم‌نهايي رسيده و در يك ماراتن سنگين و در ضربات پنالتي مكزيك ميزبان را شكست داده و در نيمه‌نهايي مقابل فرانسه‌اي كه با حذف برزيل، خود را به عنوان مدعي اول فتح جام معرفي كرده بود و فوق‌ستاره‌اي به نام ميشل پلاتيني را به همراه داشت، قرار گرفتند. ژرمن‌ها پلاتيني و يارانش را شكست دادند تا بازهم به‌مانند چهار سال قبل به فينال برسند و در مقابل حريفي را داشتند كه اعجوبه‌اي به‌نام ديه‌گو مارادونا را در اختيار داشت. بله، آرژانتين را مارادونا يك‌تنه به فينال رسانده بود و رومنیگه و يارانش كاري سخت براي غلبه بر آرژانتين داشتند. نگاهي اجمالي به مسير رسيدن آرژانتين به فينال، بي‌درنگ يك‌ نكته را به عنوان سوق‌دهنده آنها به ايستگاه پاياني در ذهن به تصوير مي‌كشيد و آن هم خود مارادونا بود و بس! سرانجام روز موعود براي رومنیگه فرارسيد و باز هم فينال جام‌جهاني و ژرمن‌هايي كه سرشار از انگيزه بودند تا ناكامي چهار سال قبل را جبران كرده و عنوان را فتح كنند. 29 ژوئن سال 1986، استاديوم بزرگ آزتك و استاديومي كه به سبب حذف ميزبان به دست ژرمن‌ها قريب به دوسوم آن را مخالفان رومنیگه و يارانش پر كرده بودند. راس ساعت 12 ظهر، باز هم يك داور برزيلي ديگر به‌نام آرپي فيلهو سوت بازي را زد. آرژانتين در نيمه نخست يك‌بار، دروازه آلمان را باز كرد و در نيمه دوم در دقيقه 56 بازي را 2 بر صفر كرد. يأس، اردوي آلمان را فرا گرفته و نااميدي در چهره بازيكنان جوان آلمان هويدا بود. در اين لحظات بود كه كاپيتان رومنیگه به عنوان رهبر ژرمن‌ها كه نمي‌خواست يكبار ديگر در يك‌قدمي فتح جام ناكام بماند تيم را كنترل كرده و هربار كه صاحب‌توپ مي‌شد با حركات دست، هم‌تيمي‌هايش را به حمله‌كردن ترغيب مي‌كرد. ژرمن‌ها سراپا حمله شدند و سرانجام با گل كاپيتان رومنیگه اميدوار به جبران نتيجه شدند. گلي كه در دقيقه 74 به‌ثمر رسيد، نقش كاپيتان رومنیگه براي بازگشت آلمان به بازي را بسيار پررنگ جلوه داد چراكه اميد را به كالبد تيمش تزريق كرد. درحالي كه آلمان‌ها فشار حملات خود را براي گل پيروزي بيشتر مي‌كردند روي پاس طلايي مارادونا و ضربه خورخه يوروجاگا غافلگير شده و گل سوم را دريافت كردند تا درنهايت بازي با همين نتيجه پايان يابد. ژرمن‌ها براي دومين دوره متوالي در يك قدمي قهرماني از كسب عنوان بازماندند و ناكام بزرگ در اين ميان، اما كسي به‌جز كارل هاينز رومنیگه نبود. او تمام تلاش خود را به كار بست اما نتوانست مانع از شكست آلمان شود و در واقع حريف اعجوبه‌اي به‌نام مارادونا شد. رومنیگه در تمام ادوار جام‌هاي‌‌جهاني به بدشانس‌ترين كاپيتان جهان ملقب است و شكست در دو فينال متوالي جام‌جهاني دليل اين مدعاست!

عليرضا دهقاني