آی بت
وقتی دهداری را زنده زنده کشتند!

وقتی دهداری را زنده زنده کشتند!

حتی اکنون که دهداری سال هاست در خاک آغشته است، بسیاری از ما باور نداریم که او از دست رفته است. ۱- او مرده بود و خودش نمی دانست. وجود داشت اما بی وجود شده بود.... 5 out of 5 based on 4 ratings.

وقتی دهداری را زنده زنده کشتند!

نويسنده : فرزان ایزدشناس 1 اظهار نظر بازدید [ 7469 ] سه شنبه, 13 تیر 1396
:: خبر
وقتی دهداری را زنده زنده کشتند!

حتی اکنون که دهداری سال هاست در خاک آغشته است، بسیاری از ما باور نداریم که او از دست رفته است. ۱- او مرده بود و خودش نمی دانست. وجود داشت اما بی وجود شده بود....

ارتش سرخ دات كام :

حتی اکنون که دهداری سال هاست در خاک آغشته است، بسیاری از ما باور نداریم که او از دست رفته است.

۱- او مرده بود و خودش نمی دانست. وجود داشت اما بی وجود شده بود. هستی اش به نیستی، بُر خورده بود و نیستی اش به هستی. داستان غریبی بود. مگر آدمی می تواند مرگ را زیست کند و زیست را بمیراند؟ داستان چه بود که آن مرد استوار جنوبی چنین به مرگش بی اطمینان شده بود؟ چرا وقتی در بیمارستان با مرگ می جنگید، زنی به پایش افتاد؟ ما اینجا در وطن موعود او، همه اش گمان می کردیم که پرویزخان با آن فوتبال گرم گرم گرم جنوبی، با آن تشخّص اتوکشیده، با آن تفکرات کمال گرایانه، با آن قدرت رهبری اش که می توانست نبض یک تیم، یک میدان، یک شهر، یک کشور، یک کهکشان  را در دست داشته باشد، با مرگ خواهد جنگید و سلطه او را نخواهد پذیرفت؛ اما تسلیم ودگی اش را نیز باور داشتیم. او سلطان چمن ها و کوه ها و دره ها و برکه ها بود و با هرکدامش معنای دیگری می گرفت. حتی به وقت پنجه پنجه شدن با مرگ -که درد مرموزی او را از پا انداخته بود- شکوه نمی کرد. انگار کوه در مقابل کوه ایستاده بود؛ شیر در مقابل شیر. او چندین بار مرد، اما دوبار به معنای واقعی درگذشت. داستان امروز ما در حالی رخ می داد که دو “کلیه” او رسماً متلاشی شده بود و در حالی که پرویزخان روی تخت بیمارستان رویال هاسپیتال لندن، دراز به دراز افتاده بود، ناگهان خبر مرگش در ایران چو افتاد و باقر را به زاری انداخت. انگار ایرانی های مرگ پرست و مرگ اندیش و مرگ باز -که هفته پیش هم بهمنش را کشتند!- از قدیم این عادت را دارند که با شیوع خبر مرگ عزیزان ما تفریح می کنند. وقتی خبر مرگ دهداری در تهران منتشر شد، خود او روی برانکادر بیمارستان انگلیسی دراز کشیده بود و بانو در این اندیشه بود که بی او «آهو چگونه دَوَدا!» خبر مرگ، همچون مِه دم دستی ناگهان محله ای را درنوردید و سپس شهری را درنوردید و آخر سر کشوری را درنوردید و به گوش عالم و آدم رسید. در آن شرایط، تنها برادر بود که به داد برادر می رسید. “دیدارخان” که نمرده بود؛ کلیه اش را می گذاشت روی بشقاب که مال تو، مال تو عزیزم! مال تو ولکم! او باید به زندگی برمی گشت. هنوز زمستان ۵۳ بود. هنوز راه های زیادی پیش پایش بود. قرار بود عمرش به دنیا باشد. قرار بود انقلاب ایران را ببیند. قرار بود دوباره به مربیگری تیم ملی گمارده شود و هدایت فقیرترین تیم ملی تاریخ را به عهده بگیرد. قرار بود بچه هایش را برای تحصیل به خارج بفرستد. قرار بود برای دخترکش رنوی درب و داغونی بگیرد. قرار بود مبل تازه برای بانو بخرد. خیلی قرارها در انتظارش بود؛ اما او همچنان روی تخت بیمارستان خوابیده بود و دسته دسته “دسته گل” و نامه های فدایت شوم بود که پرستارها از زیر در اتاقش می انداختند توُ و می رفتند. مردمی سوته دل در خوزستان و تهران دل ناگران او بودند. گاه حتی ایرانی های مقیم لندن دسته دسته به دیدنش می رفتند و او معذب می شد.

۲- دقیقِ دقیق اگر بخواهم بگویم، دو روز بعد از عملش بود که آن واقعه غریب به وقوع پوست. یک روز درِ اتاق اش، در بیمارستان رویال باز شد و زنی میان سال به داخل آمد. زنی پرشان حال که به دیدن همسر دهداری آمده بود؛ اما با دیدن لبخند پرویزخان روی تخت، از حال رفت. زنی مغموم در برابر تخت پرویزخان، دوزانو بر زمین افتاده بود و های- های می گریست. پرویزخان و همسرش هر چه در چشم های او دقت کردند، نشناختند. این دیگر کیست که خود را می کشد و مویه می کند؟ از همدیگر پرسیدند. این ناشناس، دیگر چرا دارد خودش را فانی می کند؟ زن گریان، دو زانو در برابر تخت دهداری روی موزاییک ها نشسته بود و زار می زد. حتی امان نمی داد که اسمش را بپرسند. انگار بچه ای مادرش را بعد از سال ها گم گشتگی یافته است. پرویزخان داشت بِرّ و بِر نگاهش می کرد. حیران مانده بود که این ره گم کرده کیست که خودویرانگری می کند و صورت چنگ می زند؟ هیچ وقت این زن را از نزدیک ندیده بود. همسر پرویزخان نیز -که کنار تخت شوی اش مضطرب ایستاده بود- در بهُت مطلق بود. این زن کیست که چنین زار و نزار می گرید؟ نمی دانم ثانیه ها گذشت یا سال هایی مدید، که آخرش پرویزخان به بانویش اشاره ای داد که برو دستش را بگیر و از روی زمین بلند کن. لیوان آبی دستش بده تا قرار بگیرد. آنگاه از او بپرس کیست و از کجا آمده است؟ همسر دهداری به زن متضرع نزدیک شد و دو دستش را گرفت و بلندش کرد. آنگاه به آرامی اسمش را پرسید؛ اما زن هنوز می گریست و راه گلویش بسته بود. چنان که انگار قرار است تا ابد بغض خود را یدک کش کند. ساعت ها طول کشید تا زنِ مهمان آرام شد. لابد آبی به سر و صورت زد و دو دستش را به نشانه شکر به آسمان برد. آنگاه با دستانی لرزان، ته و توی کیفش را گشت و نامه ای درآورد. مکتوبی که باید به دست پرویزخان می رسید. پرویزخان نامه را گرفت و گل از گلش شکفت. خط رفیق جان جانی اش را شناخت. از بانوی تازه از راه رسیده پرسید شما چه نسبتی با ایشان دارید؟ زن با چشم های تر گفت: هیچ. پرویزخان گفت پس این را چه شکلی به شما رساند که به دستم برسانید؟ زن گفت داستانش زیاد است. من دیروز از تهران به لندن آمدم. یک آقای غمگینی در فرودگاه خواهش کرد که نامه اش را به دستتان برسانم. کار خدا را ببینید که من وقتی توی طیاره نشستم، روزنامه ها را گرفتم دستم که وقتم را تلف کنم، اما با دیدن خبری از حال رفتم. عکس شما بود. خبر شما بود. اسم شما بود. خبر مرگ شما را چاپ کرده بودند. نوشته بودند که مربی شهیر فوتبال ایران در حین شیمی درمانی درگذشت. دیگر حالم را نفهمیدم. تا خودِ لندن آبغوره می گرفتم و به خود می گفتم نامه امانتی را چگونه به دستتان برسانم؟ راستش بین راه تصمیم گرفتم نامه را پاره کنم. حالم بد می شد با تجسم این صحنه که نامه را به دست همسرتان برسانم؛ این خود، درد روی درد بود. به خود می گفتم چگونه دلت می آید که نامه به دست زن سوگواری برسانی که هنوز غم فقدان شوهرش تازه است. بارها و بارها به سرم زد نامه را به زباله دان بیندازم و غم خانمتان را زیاد نکنم. اما نمی دانم چرا دلم به محو و نابودی نامه امانتی، رضا نمی داد. من آرام و قرار نداشتم. آخرش تصمیم گرفتم بیایم بیمارستان و حداقل تسلیتی به همسر سوگوارتان بدهم بروم. مطمئن بودم که مرده اید. روزنامه های بی رحم تهران چنان درباره مرگتان داستان سرایی کرده بودند که حتمّیت داشتم بانو تنها مانده است. داخل هواپیما خبر را می خواندم و می گریستم. برای همین هم بود که وقتی وارد اتاقتان شدم، انتظار نداشتم میّت زنده شود و سُر و مُر و گُنده، روی تختش بنشیند. در فکر تسلیت به همسرتان بودم؛ در اندیشه یک تسلی خاطر سنگین و رنگین. در تکاپوی یک همدردی کوچک، با زنی که قهرمانش را در غربت از دست داده بود؛ اما با دیدن خودتان که زنده زنده به من لبخند می زدید، شوکه شدم. دیگر توان پاهایم از دستم رفت.

۳- داستان مرگ دهداری فقط در ذهن بانوی هموطنش نبود. در خوزستانِ خودمان، چه مردانی که طاقت از کف داده و برایش فاتحه می خواندند. در بازی های بومی، چه یک دقیقه سکوت هایی که اعلام نشد! انتشار شایعه مرگ او اما در یک روز بهاری به اتمام رسید و کیهان ورزشی در شماره شنبه، بیستم اردیبهشت ۱۳۵۴، از “بازگشت مرد جاودان فوتبال به ایران” خبر داد. پرویزخان با کلیه برادرش به تهران برگشته بود؛ سر و مر و گنده و خندان. همه به استقبالش رفته بودند و در مهرآباد جای سوزن انداختن نبود.  حتی خبرنگارانی که با او قهر و خصم بودند، از شنیدن خبر سلامتی اش مسرور شدند؛ نمونه اش داوود -خبرنگار جوان فوتبال نویس نشریه کیهان ورزشی- که سر هیچ و پوچ، دو سال بود با پرویزخان قهر بودند. دوسال پیش از این داستان، آن دو در یک جرّ و بحث آتشین درباره دلایل انحلال شاهین، منزجرانه از هم جدا شده و راه خود را رفته بودند. اما به محض انتشار خبر بیماری پرویزخان، داود دویده بود سمت بیمارستان شرکت نفت در تهران که حلالیت بطلبد. آن روزها حال پرویزخان وخیم بود و هنوز مشخص نبود که قرار است کلیه داداشش، دیدار، در سینه او جای گیرد. مستخدمان بیمارستان شرکت نفت به حکم پزشکان معالجش، او را ممنوع الملاقات کرده بودند. حالش چندان تعریفی نداشت و باید سریع می پرید لندن و تحت عمل پیوند کلیه قرار می گرفت. داوود اما سماجت به خرج داد و دهداری را در حالتی زار و نزار، و در حالی که چشم های پرویزخان کاملاً بسته بود و درد غریبی را تحمل می کرد، روی تخت بیمارستان شرکت نفت پیدا کرد. فکر می کرد لابد این مرد کینه ای، هرگز او را نخواهد بخشید. اما پرویزخان یک لحظه فقط یک لحظه چشمانش را باز کرد و به محض دیدن گل روی داوود، لبخند محسوس و ملایمی روی لبانش نشست. انگار که دنیا را به داوود داده بودند. داوود با همان چهره بغض کرده، خم شده بود تا صورت دهداری را جانانه ببوسد و پرویزخان نیز صورت او را بوسیده بود.

لبخندی که روی لب دهداری نشسته بود، حاکی از این بود که شیرها را جای هیچ کینه ای در دل نیست. چند روز بعد از این دیده بوسی و حلالیت طلبی، پرویزخان به سمت لندن پرید و داود رفت توُ تحریریه نشست و دم به دقیقه برای سلامتی آن مرد شریف دعا کرد. تازه چند روزی از سفر پرویز دهداری به لندن می گذشت که یک روز، زار- زار باقر زرافشان سکوت تحریریه را شکست. این مرد با این هیبت و آن سبیل های دسته دوچرخه ای و آن همه شیردلی، عین یک کودک بی مادر می گریست. داوود دوید جلو، که باقر چی شده؟ من بمیرم چی شده؟ باقر گفت پرویزخان پرویزخان. یعنی که داس مرگ او را در غربتستان ربوده است. تازه آنگاه بود که آقای گیلان پور دوید سمت منابع معتبرش که زنگ بزند و مطمئن شود از حتمیّت خبر جان گداز. با این همه، اما شایعه در شهر پیچیده بود و کسی به زنده بودن مربی کمال گرای فوتبال ایران، باور نداشت. گیلان پور از هر کی پرسید، گفتند فاتحه. پس به این صرافت افتاد که زنگ بزند بیمارستان لندن و جزییات خبر مرگ دهداری را بگیرد. در همان حال هم روُ کرد به داوود که بشین بنویس گزارش مرگ را؛ گزارش این مرگِ از پیش تعیین شده را. بنویس؛ خودت بنویس. داود تازه روی کاغذ و قلمش غمبرک زده بود که ناگهان صدایی از آن سوی تلفن، توی تحریریه پیچید و گل از گل بچه شکفت. این صدای خود پرویزخان بود. بچه های تحریریه نوبت ایستاده بودند که دانه به دانه ی شان با مرد غربت نشین بحرفند و از سلامتی اش خاطرجمع شوند. انگار خبر مرگ چنان قاطع بود که هیچ کس خبر واسطه دار سلامتی را باور نمی کرد. تکذیب مرگ را فقط باید از دهان مرده شوی یا خود مرده شنید. گیرم آن لحظه فقط قیافه باقر دیدن داشت که برای اشک های هدرشده اش شادی می کرد، با آن هیبت مردانه و آن همه صاف و صوفی اش، باورمان شده بود که در سینه باقر، قلب کوچک یک کفشدوزک جوان نشسته است.

۴- حالا پرویزخان از بستر لندن برخاسته و به تهران برگشته بود و مردم چنان به استقبالش شتافته بودند که انگار فقط می خواستند روی عزرائیل را کم کنند. انگار باز این مرد نازنین به عصر جوانی برگشته بود و با پیراهن شاهین به میدان رفته بود. انگار همان روزها بود که با تب چهل درجه برای تیم ملی کشورش جان گذاشته بود. انگار در جم آبادان، برای مردم شهرش “خون بازی” می کرد و از جان و جگر مایه می گذاشت. گوسفند بود که از پشت گوسفند در مهرآباد به زمین زده می شد و پرویزخان نای نگاه کردن به چاقوی سلّاخان را نداشت. در قبال هر بوسه ای فقط می گفت شرمنده ام کردید. اما نمی توانست نگاه به چشم های قربانی ها و ببعی ها بکند. قلب این مرد از ریحان بود. حالا دیگر بازگشتش به زندگی بعد از آن انتشار مرگ، چنان صفایی راه انداخته بود که طرفدارانش کوچه و محل زندگی اش را هم، چراغانی کرده بودند؛ انگار از صفا و مروه برگشته بود. او خود روی دوش مردم سوار بود؛ مثل آن روزها که با جام آسیایی برمی گشت و مردم برایش غوغا می کردند. حالا در تمام این استقبال ها، شرکت ملی نفت و هواپیمایی ایران برایش سنگ تمام گذاشته بودند. همه ملت، جمعشان جمع بود، الا بچه های هما که جایشان خالی بود. شاگردان وفادار پرویزخان -که عین بچه های خودش بزرگشان کرده بود- رفته بودند مسابقه برون مرزی و نمی دانستند که تهران چه خبر است و نمی دانستند که پدرخوانده ی شان سالم برگشته است. او از همان شبی که به تهران رسیده بود، دلش عجیب برای آبادان تنگ بود. یک لحظه خاطرات جنوب و فوتبال داغ و رؤیاهایشان از نظر او دور نمی شد. دائم دورانی را مجسم می کرد که داداشش، “دیدارخان”، در پست هافبک توپ می زد و او خود عضو کلنی مدارس خوزستان بود. همان “داداشی و برار” دلپذیری که برادری را در حق او تمام کرده بود و کلیه اش را از سینه اش کشیده بود بیرون، که در سینه داشش جا بدهد. این جور برادری را کی نمی خواست؟ این تنها دیدار نبود که با پرویز، یک روح در دو جسم و جان شده بود. آنها شش برادر بودند؛ شوخی نیست شش برادر؛ شش برادر از یک شط. حالا برای پرویزخان که تازه فهمیده بود چه محبوبیتی در دل مردمش دارد، غیر از اسطوره آبادان، یک یادمان دیگر هم بود که زود زود می آمد و ذهنش را پر می کرد ؛ یاد دکتر اکرامی، یاد مرادش، مردش. یاد این خلق و خوی او که هر چقدر بچه ها خودشان را در بازی می کشتند که بهترین بازی شان را بکنند، دکتر باز می گفت “امیدوارم فردا بهتر از امروز بازی کنی باباجون!”. همان دکتری که هرکس گل می زد، حق نداشت کوچک ترین تبختری از خود نشان دهد. “گل”، کوچک تر از انسانیت و برادری بود. باید می گفت من نزدم، شاهین زد. همه یز در شاهینش خلاصه شده بود. پرنده ای محبوبه وار که روی نام تمام فرزندان آن نسل نشست و چه خوش نشست.

۵- ابتدا داستان “کلیه درد” خیلی مِلو شروع شد. روزی که پرویزخان در تمرینات تیم ملی و شاهین غیبت کرد، هیچ کس باور نمی کرد که آن سمبل نظم و غیرت و تعهد از حضور در تمرینات خودداری کند. شاخک ها به شدت حساس شد. دقیقِ دقیقش را اگر بخواهم بگویم، سال ۴۲ بود؛ یک سال پیش از ماجرای پیوند کلیه در هاسپیتال رویال لندن و انتشار خبرمرگ او در تهران. کیهان ورزشی وقتی اولین غیبت پرویزخان را دید، نوشت: “دهداری در قبال یک سرماخوردگی شدید، سلامتی خود را برای مدت کوتاهی از دست داد. او همچنین از ناحیه قفسه سینه و ضرب خوردگی چند دنده -که در بازی های فوتبال نصیبش شد- به سختی رنج می برد. در همین اوقات از سال ۱۳۴۳ بود که دهداری از طرف گروهی از دست اندرکاران فوتبال ایران، به عنوان مرد سال فوتبال ایران (برگزیده کیهان ورزشی) انتخاب شد”.

در حالی که ستاره های فوتبال ایران به محض دریافت این عنوان مرد سال، دیگر خدا را بنده نبودند و در آسمان ها سیر می کردند، پرویزخان در قبال این جایزه، هیچ ذوق مرگ نشد و حرف های فلسفی در نهایت سادگی و فروتنی زد که انگار از دهان هایدگر و شیخ اشراق برخاسته بود. دهداری گفت: “آرزو می کنم این حقیقت را دوستانم، به خصوص ورزش دوستان این مرز و بوم، بپذیرند که فوتبال زندگی است. فوتبال امید است. همه نابسامانی های جوانان ما در این میدان، به شادی تبدیل می شود؛ اما شما در ورزش، بت تراش نباشید و وقتی بت تراشیدند، آن را به رایگان نشکنید. میدان های ورزش زادگاه دوستی هاست. میدان ورزش دروازه زندگی است. اگر در فضای ورزشگاه ها امواج محبت پرسه زند، نشاطِ همه بیشتر و نیروها افزون تر و امیدها زیادتر می شود. درمقابل تلاش های کشنده بازیکنان وطن، این هدیه ارزان را به آنها ارزانی دارید؛ اما بت تراش و بت شکن نباشید.”

۶- دهداری در هر دو دوره ای که هدایت تیم ملی کشورش را به دست گرفت -چه در سال ۵۰ برای جام دوستی، و چه در دهه شصت که با استعفای ۱۴ یاغی مواجه شد- فوتبالفارسی وضعیتی چنان نابه سامان داشت که هیچ نهنگی حاضر به هدایت تیم ملی نبود. اما او مرد روزهای ریاضت بود. در آستانه جام ایران (کوروش) که فوتبال ایران دچار لجام گسیختگی غریبی بود و کسی اگر کلاهش هم سمت آن وَرها می افتاد نمی رفت، او جسارت رهبری تیم ملی را داشت و با در اختیارگرفتن پست مربی ارشد تیم ملی گفت که “من به هیچ وجه ادعایی ندارم. حتی در پیروزی های تیم جوان گارد هم نقش مهمی نداشته ام. اما امیدوارم از حیثیت فوتبال ایران دفاع کنم”. او در هر دو دوره نیز به خاطر دخالت های بی مورد و بی اندازه ای که در کار تیم ملی می شد، هیچ گاه لب به اعتراض نگشود و از بنی بشری گلایه نکرد. همه چیز را درونش می ریخت و از توُ مضمحل می شد. خب اگر چنانچه مردی شکننده و حساس باشی، بالاخره یک روز پیمانه ات پر می شود و ناگهان فرو می ریزی و ناگهان خبر مرگت سراسر کشور را درمی نوردد و زنی هموطن، با نامه ای در دست، در اتاق بیمارستانت از هوش می رود.

حتی اکنون که دهداری سال هاست در خاک آغشته است، بسیاری از ما باور نداریم که او از دست رفته است. اگرچه ما خود، به دست خود، در یکی از پاییزی ترین ماه های ابتدایی دهه هفتاد به خاکش سپردیم و بی آنکه به گلوله های برفی ای فکر کنیم که بوقلمون ها در آزادی بر سرش کوفتند و پشت بندش در مراسم شام غریبانش، مسجد قیامت بود. حتی آنهایی که او را با عنوان های توده ای و رادیکال و ضدّقهرمان، ملامت کرده بودند، دم مسجد سر در گریبان می گریستند و من وقتی برگشتم کیهان ورزشی، چنان از گِلِگی لبریز بودم که نوشتم “زنده باد مرگ. زنده باد مرگ که از تو اعاده حیثیت کرد”. این بار مطمئن بودم که خبر مرگت تکذیب نمی شود و هیچ زنی نامه به دست، دم اتاقش از هوش نمی رود. به خانه ی شان که رفتم، بانو گفت این روزها سگ ها در محله ی مان زوزه می کشند و من بدون پرویز از صدایشان می ترسم. برگشتنی نوشتم که “سگ زیاد شده است بانو”. آیا سگ ها واقعاً با تزاید مواجه بودند؟ این را دیگر نمی شد تکذیبش کرد و من نیز تکذیبش نمی کنم. سگ زیاد شده است بانو!

 ابراهیم افشار - روزنامه نگار

مرتبط با موضوع
:: تبلیغات
تلگرام ارتش سرخ
نظرات کاربران :
چيدمان به ترتيب :
  • Mojtaba 24Mojtaba 24 :
    سه شنبه, 13 تیر 1396 - 01:54 قبل از ظهر

    وای از این جماعت زنده کش مرده پرست !

نظرسنجی

عملکرد پرسپولیس در نقل و انتقالات را چطور ارزیابی می کنید؟
  • 1 - عالی
  • 2 - خوب
  • 3 - متوسط
  • 4 - ضعیف
ثبت رای مشاهده نتایح

نتیجه بازی ها

بازی قبلی
بازی بعدی
پرسپولیس
پرسپولیس
-
نفت تهران
نفت تهران
ورزشگاه : آزادی ( سوپرجام ایران )
داور مسابقه : ؟؟؟
شنبه, 31 تیر 1396 / ساعت : 19:00
پرسپولیس
پرسپولیس
1 - 0
لخویا قطر
لخویا قطر
ورزشگاه : عبدالله بن خلیفه قطر
داور مسابقه : نینگ ( چین )
سه شنبه, 9 خرداد 1396 / ساعت : 23:30

گلزنان برتر پرسپولیس

مهدی طارمی
# نام بازیکن تعداد گل
1مهدی طارمی18
2وحید امیری6
3کمال کامیابی نیا4
4رامین رضائیان4

گالری تصاویر

Copyright © 2006 - 2017 by arteshesorkh.com.All Right Reserved.
:: طراحی سایت و بهینه سازی وب سایت توسط آی وب